برای جشنواره تان متأسفم!
فراخوان جشنواره شعر منتشر می شود وتلفن ها زنگ می زند:
- شما داور جشنواره نیستید؟ اگر هستید هوای آثار مرا داشته باشید!
- شما از ترکیب داوران خبر ندارید؟ اگر دارید لطفا به ما نیز خبر بدهید تا تکلیف مان را بدانیم.
- من معمولا در جشنواره ها شرکت نمی کنم اما چون شما داور جشنواره اید و من می دانم که در شناخت شعر استاد هستید ، کار فرستادم امیدوارم که قضاوت من درست باشد.
- دوستان می گویند که دبیر جشنواره به توصیۀ مقامات بالا ، تعداد زیادی از شعر ها را حذف کرده است، شما در جریان باشید تا حقی از ما ضایع نشود.
- من چند شعر آماده کرده ام و برایتان می خوانم شما بفرمایید کدام شعر را بفرستم که بخت بیشتری برای برگزیده شدن داشته باشد؟
- یکی از شعرهایی که فرستاده ام این است ،برایتان می خوانم که موقع داوری حضور ذهن داشته باشید.
***
هنوز چند روز به برگزاری جشنواره مانده ، اما انگار خبر نتایج داوری به محافل درز کرده است. باز هم تلفن ها زنگ می زند:
-شما چرا تن به این نتایج می دهید؟ این که داوری نیست!باند بازی و مریدپروری است.
-زنگ زدم از شما تشکر کنم ،دوستان گفتند که شما بالاترین امتیاز را به شعر من داده اید.
-درست است که شما داور جشنواره نبودید اما حالا که به مطبوعات دسترسی دارید، به این شیوۀ داوری اعتراض کنید. دوستان شما در هیأت داوران، آبروی ادبیات را بردند.
- می گویند شما به شعرهای متفاوت و پیشرو ، امتیاز نداده اید.شما که در دنیای شعر، به روز نیستید چرا داوری را پذیرفتید؟
***
جشنواره برگزار شده و برگزیده ها جایزه گرفته اند، دیگر تلفن ها زنگ نمی زند. فقط نفر اول جشنواره در محل جشنواره از داوران تشکر می کند و دیگر برگزیدگان ، معتقدند که حق آن ها ضایع شده است و آن ها شایسته تر از نفر اول جشنواره هستند. حالا پیامک، رسالت دفاع از حقوق پایمال شدۀ شاعران را بردوش دارد:
- برای شعر ایران وبرای داورانی چون شما متاسفم!
- از جشنواره های فرمایشی بیش از این انتظاری نباید داشت.
- دیگر هرگز به جشنواره ها اعتماد نخواهم کرد.
- از شما بعید است که به این بدنامی تن بدهید!
- کاش ما نیز از بستگان و دوستان دبیران و داوران جشنواره بودیم.
***
برای رهایی از این وضع ناگوار که نیروی اندیشه و توان عاطفی شاعران را فرسوده می سازد،یکی از راه های چاره این است،که به جای جشنواره های رقابتی، همایش های معتبر علمی و ادبی برگزار شود، نظیر همایش های دانشگاهی که راهیابی اثر به همایش مستلزم کسب امتیازاتی است و نشانگر اعتبار اثرومؤلف است. و در نهایت از تمامی آثاری که به آن حد اعتبار برسند که به همایش دعوت شوند ، به یکسان تقدیر می شود.
یعنی به جای آن که در جشنواره ای از دویست شاعر دعوت شود تا از آن میان به پنج نفر جوایز کم بهایی اهدا کنند. با دعوت از بیست شاعر برتر و حذف هزینه های سفر و اقامت آن صد وپنجاه نفر دیگر، هم شاعران دعوت شده هدایای ارزشمندتری می گیرند وهم راهیابی به جشنواره ای معتبر، برای شان مایۀ افتخار و اعتبارخواهد بود.
نقل نوشته ها با ارجاع به نام وبلاگ ونویسنده آزاد است